της Μαρίας Θεοδοσιάδου, αντιπρόεδρου περιβαλλοντικής οργάνωσης Πράσινη Ασπίδα, υποψήφια Πράσινου Κόμματος της Κύπρου, εκπαιδευτικoύ
Η πρόσφατη έκθεση της Ελεγκτικής Υπηρεσίας για το Τμήμα Δασών δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη διοικητική παρατήρηση. Είναι μια ηχηρή προειδοποίηση: τα δάση της Κύπρου διαχειρίζονται με τρόπο πρόχειρο, αναποτελεσματικό και, σε ορισμένες περιπτώσεις, επικίνδυνο για το ίδιο το δημόσιο συμφέρον.
Όταν ένα κρατικό τμήμα που έχει ως αποστολή την προστασία του φυσικού μας πλούτου καταγράφεται να λειτουργεί με αδιαφάνεια, ελλιπή έλεγχο και σοβαρές περιβαλλοντικές παραλείψεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Η έκθεση μιλά ξεκάθαρα:
κρατική δασική γη παραχωρείται ή εκμισθώνεται χωρίς επαρκή έλεγχο, ακόμη και σε περιοχές Natura 2000, περιβαλλοντικές αξιολογήσεις καθυστερούν ή δεν είναι ουσιαστικές,· συμβάσεις δεν εποπτεύονται όπως θα έπρεπ,ε· δημόσια έσοδα χάνονται. Και όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που η κλιματική κρίση βαθαίνει και οι πυρκαγιές γίνονται πιο συχνές και πιο καταστροφικές.
Ας το πούμε χωρίς περιστροφές:δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για “πράσινη ανάπτυξη” όταν το ίδιο το κράτος υπονομεύει την προστασία των δασών του. Τα δάση δεν είναι διαθέσιμη γη προς αξιοποίηση, ούτε χώρος εξυπηρέτησης συμφερόντων. Είναι κοινό αγαθό, είναι ζωντανά οικοσυστήματα, είναι ασπίδα ζωής για τις επόμενες γενιές. Κι όμως, αντιμετωπίζονται συχνά σαν βάρος στη γραφειοκρατία ή σαν εμπόδιο σε έργα που «πρέπει να προχωρήσουν».
Η μερική αποδοχή των ευρημάτων και οι γενικόλογες υποσχέσεις για βελτιώσεις δεν αρκούν. Όταν επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη, μιλάμε για συστημική αποτυχία, όχι για μεμονωμένες αστοχίες.
Τι απαιτείται όχι αύριο, αλλά τώρα
Πρώτον, πλήρης διαφάνεια στη διαχείριση της δασικής γης. Όχι άλλες αποφάσεις πίσω από κλειστές πόρτες.
Δεύτερον, πραγματική προστασία των περιοχών Natura 2000, με αυστηρούς και ανεξάρτητους περιβαλλοντικούς ελέγχους, όχι μελέτες απλά για να τηρηθούν τα προσχήματα.
Τρίτον, ουσιαστική ενίσχυση του Τμήματος Δασών, με προσωπικό, τεχνογνωσία και ψηφιακά εργαλεία αλλά και με σαφή πολιτική κατεύθυνση προστασίας, όχι διεκπεραίωσης.
Τέταρτον, λογοδοσία. Εκεί όπου υπάρχουν παραλείψεις, πρέπει να υπάρχουν και συνέπειες.
Πέμπτον, ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας, των επιστημόνων και των τοπικών κοινοτήτων στη λήψη αποφάσεων.
Η προστασία των δασών δεν είναι πολυτέλεια, ούτε επικοινωνιακό σύνθημα. Είναι υποχρέωση.Και όσο η πολιτεία συνεχίζει να κλείνει τα μάτια σε εκθέσεις σαν κι αυτή, τόσο θα πληρώνουμε όλοι το τίμημα με καμένα τοπία, χαμένη βιοποικιλότητα και χαμένες ευκαιρίες για ένα πραγματικά βιώσιμο μέλλον.
Τα δάση δεν μπορούν να περιμένουν! Ούτε η κοινωνία!
