Μια νέα θεραπεία για τον HIV σε μορφή ενός μόνο χαπιού ημερησίως, αποδείχθηκε εξίσου αποτελεσματική με υπάρχοντα σχήματα που απαιτούν έως και 11 δισκία την ημέρα, σηματοδοτώντας ένα ακόμη βήμα προόδου σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται ως «χρυσή εποχή» για τη θεραπεία του ιού.
Σύμφωνα με τους Financial Times, η νέα προσέγγιση συνδυάζει τα -ήδη- γνωστά φάρμακα Bictegravir και Lenacapavir σε μία δόση. Δοκιμάστηκε σε ασθενείς έως 84 ετών, πολλοί από τους οποίους είχαν εμφανίσει ανθεκτικότητα σε προηγούμενες θεραπείες.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό The Lancet, περιέλαβε περισσότερα από 550 άτομα με HIV σε 15 χώρες. Οι συμμετέχοντες, με διάμεση ηλικία τα 60 έτη, λάμβαναν προηγουμένως από τρία έως και έντεκα χάπια ημερησίως. Πολλοί αντιμετώπιζαν και άλλα προβλήματα υγείας, όπως νεφρική νόσο.
HIV: Τι έδειξαν τα αποτελέσματα της έρευνας
Σχεδόν το 96% όσων πέρασαν στο νέο, απλοποιημένο σχήμα διατήρησαν τον ιό υπό έλεγχο χωρίς ενδείξεις νέας ανθεκτικότητας. Αντίστοιχα ποσοστά (94%-96%) καταγράφηκαν και στην ομάδα που συνέχισε τις πολλαπλές θεραπείες. Ωστόσο, όσοι έλαβαν το νέο χάπι εμφάνισαν μείωση ορισμένων παρενεργειών, όπως η αυξημένη χοληστερόλη, και ανέφεραν ότι η αγωγή ήταν σαφώς πιο εύχρηστη.
Η επικεφαλής της έρευνας, καθηγήτρια Κλόε Όρκιν από το Queen Mary University of London, χαρακτήρισε τα ευρήματα «καθοριστικά» για άτομα που ζουν με HIV επί δεκαετίες και αντιμετωπίζουν επιπλέον καρδιαγγειακά ή άλλα προβλήματα που σχετίζονται με τη γήρανση.
Από το 1980, ασθένειες που σχετίζονται με τον HIV, έχουν προκαλέσει περισσότερους από 40 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως. Ωστόσο, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες τα ποσοστά νέων λοιμώξεων και θανάτων έχουν μειωθεί σημαντικά, ιδιαίτερα στην υποσαχάρια Αφρική.
Ειδικοί σημειώνουν ότι, εφόσον εγκριθεί ως ασφαλής και οικονομικά βιώσιμη, η θεραπεία ενός χαπιού θα μπορούσε να αποδειχθεί «μεταμορφωτική», ιδίως για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ή κοινωνικά ευάλωτα που δυσκολεύονται να τηρούν πολύπλοκα θεραπευτικά σχήματα.
Παράλληλα, προειδοποιούν ότι η επιστημονική πρόοδος πρέπει να συνοδευτεί από πολιτική βούληση και επαρκή χρηματοδότηση, καθώς οι περικοπές σε προγράμματα παγκόσμιας υγείας, όπως το αμερικανικό Pepfar, έχουν ήδη επηρεάσει τις διεθνείς προσπάθειες για τον τερματισμό του Aids ως απειλής για τη δημόσια υγεία έως το 2030.
