Οι μαρτυρίες που καταγράφηκαν μετά την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο αποτυπώνουν μία από τις πιο τραγικές και επώδυνες πτυχές της κυπριακής τραγωδίας: τη συστηματική σεξουαλική βία που, σύμφωνα με καταθέσεις θυμάτων και ιστορικές πηγές, ασκήθηκε σε βάρος Ελληνοκυπρίων γυναικών και κοριτσιών στις περιοχές που πέρασαν υπό τον έλεγχο των τουρκικών στρατευμάτων.
Καταθέσεις που δόθηκαν στην Αστυνομία, δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου και ιστορικές καταγραφές περιγράφουν περιστατικά βιασμών και άλλων μορφών σεξουαλικής κακοποίησης σε σπίτια, εκκλησίες, αγροτικές περιοχές και δημόσιους χώρους. Ανάμεσα στα θύματα περιλαμβάνονταν γυναίκες κάθε ηλικίας, ακόμη και ανήλικα κορίτσια.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, πολλές γυναίκες υπέστησαν επανειλημμένους ή ομαδικούς βιασμούς, σε αρκετές περιπτώσεις μπροστά σε συζύγους, παιδιά ή άλλα μέλη της οικογένειάς τους. Περιγράφονται επίσης περιστατικά κατά τα οποία τα θύματα ήταν δεμένα ή ακινητοποιημένα, ενώ ο αστυνόμος και συγγραφέας Παναγιώτης Μαχλουζαρίδης, ο οποίος από το 1975 συγκέντρωσε και κατέγραψε σχετικές μαρτυρίες, αναφέρει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι δράστες φέρονται να ενεργούσαν υπό την επήρεια ναρκωτικών.
Οι προσωπικές καταθέσεις των θυμάτων καταδεικνύουν το μέγεθος της βίας που ασκήθηκε. Μία γυναίκα κατήγγειλε ότι βιάστηκε τρεις φορές από τον ίδιο στρατιώτη, ενώ άλλη ανέφερε ότι υπέστη διαδοχικό βιασμό από εννέα στρατιώτες, με τραύματα που, όπως η ίδια αναφέρει, εξακολουθούν να τη συνοδεύουν μέχρι σήμερα.
Οι συνέπειες αυτών των εγκλημάτων ήταν δραματικές. Η Κυπριακή Δημοκρατία προχώρησε τότε σε ειδική νομοθετική ρύθμιση, επιτρέποντας τη διακοπή κυήσεων που προέκυψαν από βιασμούς κατά τη διάρκεια της εισβολής, ανταποκρινόμενη στις εξαιρετικές συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί.
Το θέμα απασχόλησε και τον διεθνή Τύπο, καθώς ανταποκριτές ξένων εφημερίδων κατέγραψαν μαρτυρίες επιζώντων και δημοσίευσαν εκτενή ρεπορτάζ για τις καταγγελλόμενες ωμότητες. Σύμφωνα με τις καταθέσεις, οι πρώτες επιθέσεις σε βάρος γυναικών σημειώθηκαν από τις πρώτες ώρες της απόβασης των τουρκικών στρατευμάτων στην περιοχή του Πέντε Μιλίου. Οι ίδιες μαρτυρίες αμφισβητούν τους μεταγενέστερους ισχυρισμούς ότι τα συγκεκριμένα εγκλήματα διαπράχθηκαν ως αντίποινα για γεγονότα που ακολούθησαν χρονικά την εισβολή.
Η ανάδειξη του ζητήματος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στις προσπάθειες ανθρώπων που εργάστηκαν διακριτικά για τη στήριξη των θυμάτων. Μεταξύ αυτών ήταν η πρώην γενική γραμματέας της ΠΟΓΟ, Σκεύη Κουκουμά, η οποία, σε συνεργασία με την αείμνηστη υπουργό Εργασίας Ζέτα Αιμιλιανίδου, συνέβαλε στην παροχή στήριξης προς γυναίκες που είχαν υποστεί σεξουαλική βία κατά την εισβολή.
Τα τελευταία χρόνια το ζήτημα έχει αναδειχθεί και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή Λουκά Φουρλά και τη συμβολή της ευρωβουλευτού Ελεωνόρας Μελέτη, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προχώρησε σε καταδίκη των βιασμών που διαπράχθηκαν κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Στη συνέχεια παρατίθενται μαρτυρίες θυμάτων, όπως καταγράφηκαν στις καταθέσεις τους προς την Αστυνομία, καθώς και ανταποκρίσεις ξένων δημοσιογράφων που βρέθηκαν στην Κύπρο τις ημέρες της εισβολής. Οι μαρτυρίες αυτές αποτελούν σημαντικά ιστορικά τεκμήρια για τη διερεύνηση και καταγραφή μιας από τις πιο σκοτεινές πτυχές της κυπριακής τραγωδίας.
IAN WALKER, εφημερίδα “The Sun” 5 Αυγούστου 1974:
«Μια ελκυστική Ελληνοκύπρια, 20χρόνων, ξανάζησε λέγοντας την ιστορία της, μια ώρα τρόμου που έζησε με τον τουρκικό στρατό, όταν σύρθηκε σε μια τάφρο και βιάστηκε κτηνωδώς υπό την απειλή των όπλων. Η νέα κοπέλα ήταν μια από έξι νέες που μόλις είχαν διασωθεί από τους στρατιώτες των Δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών και έδιναν τις πρώτες τρομερές μαρτυρίες για τη συνάντηση τους με τους Τούρκους στρατιώτες.
Οι χωρικοί είναι από το Τριμίθι το Κάρμι και τον Άγιο Γεώργιο, τρεις αγροτικές κοινότητες στα δυτικά της τουριστικής πόλης Κερύνεια, που βρίσκονταν στον δρόμο του τουρκικού στρατού εισβολής και αποκλείστηκαν από την αρχή των συμπλοκών στις 20 Ιουλίου.
Το 20χρονο κορίτσι φορούσε ένα ωραίο κίτρινο και άσπρο φόρεμα και καθόταν κάτω από την εικόνα του Ιησού πού φύλαγε το ποίμνιό του. Περιέγραψε πως βιάστηκε. Πήγαινε να επισκεφθεί τον αρραβωνιαστικό της που εργαζόταν σε ξενοδοχείο κοντά στην Κερύνεια, όταν επιτέθηκαν οι Τούρκοι. Για κάποιες ώρες είχε καταφύγει με άλλους χωρικούς σε ένα στάβλο ως τη στιγμή που οι Τούρκοι τους ανακάλυψαν. Ήταν παρούσα στην εκτέλεση του αρραβωνιαστικού της που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ μαζί με άλλους έξι λίγα μόλις λεπτά μετά που τους υποσχέθηκαν επίσημα πώς δεν θα τους έκαναν κακό.
«Μετά τους πυροβολισμούς ένας Τούρκος στρατιώτης με άρπαξε και με έσυρε σε μια τάφρο. Πάλεψα και προσπάθησα να ξεφύγω, αλλά με έριξε στη γη. Έσχισε τα ρούχα μου μέχρι τη μέση μου και άρχισε να γδύνεται. Ένας άλλος Τούρκος στρατιώτης που μας παρακολουθούσε κρατούσε στα χέρια του ένα μωρό εννέα μηνών. Στην προσπάθειά μου να σωθώ φώναξα πως το μωρό ήταν δικό μου. Γέλασαν μαζί μου και έριξαν το μωρό στο χώμα. Στη συνέχεια με βίασαν και μετά από μερικά λεπτά λιποθύμησα.
Όταν συνήλθα είδα δεκαπέντε στρατιώτες που στέκονταν γύρω και κοιτούσαν. Ο πρώτος στρατιώτης μου πήρε το ρολόι και τη βέρα μου. Ήθελαν να με βιάσουν και οι άλλοι μα ένας αντέδρασε και τους είπε να μην κάνουν σαν ζώα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνον που με έσωσε. Ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Έμοιαζε με Άγγλο , είχε μαλλιά ξανθιά και μάτια γαλανά και μου μίλησε αγγλικά. Με βοήθησε να σηκωθώ και είπε «τώρα όλα τελείωσαν».
Οι άλλοι προσπάθησαν να τον σταματήσουν, αλλά τράβηξε το όπλο του και ανοίγοντας δρόμο με πήρε εκεί που ήταν οι άλλες γυναίκες. Όταν ύστερα από μερικές ώρες συνήλθα, πήγα στους θάμνους που κάηκαν από τον βομβαρδισμό και άλειψα με κάρβουνο το πρόσωπό μου και τα χέρια μου, ώστε να φαίνομαι άσχημη και να μην ξαναπάθω πάλι τα ίδια.
Δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια την ντροπή και τον τρόμο που δοκίμασα για ό,τι μου συνέβη. Πιστεύω πως θάταν προτιμότερο να με είχαν εκτελέσει».
FRANK THOMPSON. Έγραψε στην εφημερίδα DAILY MAIL του Λονδίνου στις 10 Αυγούστου 1974:
«Mε τα μάτια κατακόκκινα από το κλάμα διηγούνται οι γυναίκες που επέζησαν από την τουρκική εισβολή στη βόρεια Κύπρο, τις τρομερές τους ιστορίες για εγκλήματα και βιασμούς που είδαν και έπαθαν καθώς ο τούρκικος στρατός προχωρούσε στα ορεινό χωριό των Ελληνοκυπρίων. Μια νέα κοπέλα διηγήθηκε πως είδε τους Τούρκους να κόβουν το χέρια και τα πόδια του παππού της, πριν τον σκοτώσουν.
Ένα άλλο κορίτσι περιέγραψε πως πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ο αρραβωνιαστικός της, πως της άρπαξαν τη βέρα και την βίασε ένας στρατιώτης μπροστά στα μάτια μιας ντουζίνας άλλων.
Ένα μικρό κορίτσι που λεγόταν Στέλλα και φορούσε ένα ονοιχτόχρωμο φόρεμα με λουλούδια, παρουσιάστηκε στους δημοσιογράφους με μια πληγή από σφαίρα στο μηρό. Ήταν καθώς φαίνεται στην αγκαλιά του θείου της όταν τον πυροβόλησαν και σκοτώθηκε.
Εκείνοι που περιέγραφαν τις κτηνωδίες ήταν μεταξύ 500 χωρικών κυρίως γυναικών, από τα χωριά ‘Αγιος Γεώργιος, Τριμίθι κοι Κάρμι, λίγα μίλια από το προγεφύρωμα της Κερύνειας, όπου αποβιβάστηκαν τριάντα χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες. Είπαν ότι οι άντρες τους είχαν περικυκλωθεί οπό τους εισβολείς και πολλοί απ’ αυτούς, δεμένοι χειροπόδαρα εκτελέστηκαν μπροστά στις οικογένειας τους…
ΜΑΡΙΑ Σ. οικοκυρά:
Η Μαρία, 65 χρονών Αστυνομία (Γ.Δ.Π. «Οι ειρηνοποιοί του Αττίλα, σελ. 40, έκδοση 1974): «Είμαι από την Κάτω Ζώδια. Είμαι παντpεμένη με τον χωρκανόν μου Γιωρκήν Νικόλα ο οποίος με εγκατέλειψεν πριν περίπου 35 χρόνια. Έχω δυο κόρες, την Α. 40 χρόνων και την Σ. 34 χρόνων. Η μία είναι παντρεμένη με τον χωριανόν μας Κ του Φ. Η κόρη μου η Α. είναι αγαθή τζιαι δυσκολεύκεται να συνεννοηθεί με άλλα πρόσωπα.
Άμαν ήρταν οι Τούρκοι στο χωρκό μας την Παρασκευήν 16 Αυγούστου 1974 εγιώ τζιαι η κόρη μου εμείναμεν στο χωρκόν διότι δεν το καταφέραμεν να φύγουμεν, όπως πολλοί άλλοι χωρκανοί. Στο χωρκόν έμειναν τζαι άλλοι χωρκανοί γέροι τζιαι κοτσιάκαρες. μεταξύ των οποίων τζιαι η μάνα μου Παναγιωτού, η οποία ήταν τυφλή και έμενεν μόνη της σε ένα σπιτούδιν.
Εγιώ τζιαι η κόρη μου εμείναμεν έσσω μας χωσμένες για 5- 6 μέρες αλλά στο τέλος επήαμεν στο σπίτιν της παπαδιάς του Παπαφίλιππου τζιαι τζιημέσα ηύραν μας τρεις Τούρκοι στρατιώτες οι οποίοι δεν ήξεραν ελληνικά, τζιαι εμουντάραν πάνω μας τζιαι μας έδησαν το στόμα μας, τζιαι τα σιέρκα τζιαι μας εβίασαν.
Ύστερα εφύαμεν που το σπίτιν της Παπαδιάς τζιαι επήαμεν στο σπίτι του Κωστή του Λούκα τζιαι εμείναμεν σε ένα σπιτούδιν του γιου του τζιαι την άλλην ημέραν ήρταν πάλε τρεις Τούρκοι στρατιώτες τζιαι μας εβίασαν, αφού μας έδησαν μόνο τα στόματά μας. Εμέναν με εβίασεν μόνον ο ένας ενώ την κόρην μου την εβίασαν οι άλλοι δυο Τούρκοι στρατιώτες. Την άλλην ημέραν επήαμεν στο σπιτούδιν της μάνας μου, που ηύρα τσουλοκαθιστήν χαμαί πεθαμένην…τζιαι εφύαμεν τζιαι την αφήσαμεν εκεί άθαφτην τζιαι επήαμεν στην Πάνω Ζώδιαν.
Εζητήσαμε που κάποιον αξιωματικόν Τούρκον να μας πάρει εις τον Αστρομερίτην για να φύουμε, αλλά αρνήθηκεν τζιαι εμείναμεν στην Πάνω Ζώδιαν. Βούτημαν του ήλιου ήρταν πέντε Τούρκοι στρατιώτες τζιαι επήραν την κόρην μου σε ένα σπίτιν τζιαι την εβίασσν τζιαι μου την έφεραν πίσω ύστερα που καμιάν ώραν τζιαι είδα ότι τα σιείλη της ήταν δακκαμμένα, πρισμένα τζιαι γαιματωμένα. Η κόρη μου μου είπεν ότι την εβίασαν τζιαι οι πέντε Τούρκοι στρατιώτες ο ένας ύστερα που τον άλλον τζιαι ότι την εδάκκαναν πάνω στα σιείλη.
ΑΝΩΝΥΜΑ:
Στην Κύπρο ο Τύπος κατάγγελλε τους βιασμούς, αλλά ανώνυμα και με σεβασμό προς τα θύματα των εισβολέων. Ήταν πολύ λεπτό το θέμα και δεν προσφερόταν για προβολή και δημόσια συζήτηση. Όλοι, κυρίως γονείς, σύζυγοι και αρραβωνιαστικοί, το γνώριζαν, αλλά αρχικά το έβαζαν κάτω από το χαλί και προσπαθούσαν να ξεπεράσουν αυτό που τους συνέβη γιατί υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να έμειναν έγκυες οι νέες αυτές.
Μέχρι που ήλθε το κράτος επίσημα και ζήτησε από τη Βουλή τροποποίηση του νόμου, ώστε όσες έμειναν έγκυες από τους Αττίλες να μπορέσουν να προχωρήσουν σε νόμιμες εκτρώσεις.
Οι καταθέσεις που έδωσαν στην Αστυνομία το 1974 κρατήθηκαν κρυφές σε μεγάλο βαθμό μέχρι που ο χρόνος να γίνει γνωστό το τι υπέστησαν όντας ανυπεράσπιστες στα χέρια του Αττίλα.
Υπέφεραν τα πάνδεινα στα χέρια των Τούρκων στρατιωτών
Ο αστυνόμος Παναγιώτης Μαχλουζαρίδης ήταν ο πρώτος που κατήγγειλε με βιβλίο του, τους βιασμούς των γυναικών. Στηριζόμενος κατά τους πρώτους μήνες που ακολούθησαν την εισβολή στις καταθέσεις των γυναικών που βιάστηκαν εξέδωσε το βιβλιαράκι με τίτλο «Οι τουρκικές ωμότητες στην Κύπρο». Στο κεφάλαιο αυτό παρατίθενται μεγάλα αποσπάσματα από τα όσα ανέφεραν διάφορες γυναίκες που υπέφεραν τα πάνδεινα στα χέρια του Αττίλα και ντροπιάστηκαν χωρίς αιδώ και σεβασμό:
Μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις:
«Μόλις απομάκρυναν τους άνδρες, άρχισαν να χωρίζουν τες νεαρές κοπέλλες και να τες παίρνουν σε απόμερα δωμάτια και να τες βιάζουν. Οι κοπέλλες, ενώ επήγαιναν, έκλαιγαν, ως και ενώ επέστρεφαν. Την 17.8.74 και περί ώραν, 10.30 ενώ ήμουν με τες άλλες γυναίκες, ήρθεν ένας Τούρκος εκ Τουρκίας, μ’ ετράβηξε με την βία και μ’ επήρε σ’ ένα μικρό δωμάτιο. Ματαίως εγώ και η μητέρα μου προσπαθούσαμε να αντισταθούμε.
Μόλις με έβαλε από το δωμάτιο, επειδή εγώ δεν ξιντυνόμουν, άρχισε να με κτυπά στο πρόσωπο με τα χέρια. Ακολούθως μου έβγαλε ο ίδιος τα ρούχα, μ’ έριξε κάτω στο έδαφος και με την απειλή του όπλου του με εβίασε. Την ιδίαν ώραν, που με επήραν εμέναν, επήραν και άλλες δύο από το…. (χωριό), τες έβαλαν σε χωριστά δωμάτια και τες εβίασαν. (νέα, 15 χρόνων)».
Μια άλλη νέα ανέφερε: «Ψες, 16.8.74 και περί ώραν 11.30 μ.μ., ενώ εκοιμόμουν με τες άλλες γυναίκες, ήρθεν ένας Τούρκος, με εχτύπησε με το όπλο πάνω στην κεφαλή, εσηκώθηκα και επρόσεξα ότι είχε ξυπνήσει και άλλες τέσσερις κοπέλλες, οι οποίες είναι άγνωστες μου.
Άρχισαν να μας δένουν τα μάτια και τα χέρια. Εμένα μου τα έδεσεν ο Τούρκος, που με εξύπνησε. Μ’ επήρε μέσα στους αγρούς. Εκεί με εξέντυσε ο ίδιος, όπως ήμουν δεμένη, μου έβγαλε τα ρούχα μου και με έριξε κάτω στο έδαφος και με εβίασεν». (νέα, 17 χρόνων)». (Ε. 59).
Η περίπτωση δυο αδελφών συγκλονίζει. Αφηγήθηκε η μία από αυτές: «Ένας από τους Τούρκους στρατιώτες μπήκε μέσα και ένεψε στην αδελφή μου να τον ακολουθήσει για να της δώσει να φάει. Η αδελφή μου δεν πήγε και τότε ένεψε σ’ εμένα να τον ακολουθήσω για να μου δώσει φαγητόν. Εγώ αρνήθηκα, αλλά με το όπλον με ανάγκασε να τον ακολουθήσω.
Με οδήγησε σ’ ένα αχούρι και άρχισε να με φιλά. Εγώ κατάλαβα τι ήθελε και προσπάθησα να φύγω, αλλά πάλι με φοβέρισε με το όπλο του και εγώ φοβήθηκα και υπέκυψα. Με έβαλε κάτω στο έδαφος, μου έβγάλε το παντελόνι μου, έβγαλε και εκείνος το παντελόνι του και με εβίασε μια φορά. Μου πήρε την Παναγία μου που είχα στο λαιμό μου και το ρολόι που είχα στο χέρι μου». (νέα 20 χρόνων)
«Στο σπίτι της νέας παραμείναμε περί τες 15 μέρες. Έρχονταν συχνά Τούρκοι και προέβαιναν σε έρευνες. Μετά τρεις περίπου μέρες μ’ επήραν δυο Τούρκοι στρατιώτες σε διπλανό σπίτι και μ’ εβίασαν και οι δυο τους. Άλλοι Τούρκοι στρατιώτες εβίασαν κατά τον ίδιο τρόπο δυο αδελφές και μια άλλη κοπέλλα. Τες δυο αδελφές τες επήραν και τες δυο μαζί. Από το σπίτι που έμενα, εβίασαν την … 35 χρόνων, την … 30 χρόνων, και μια φορά την … 13 χρόνων.
Εμένα με εβίασαν μια φορά οι δυο Τούρκοι στρατιώτες. Την … την επήραν σε αγρό και την εβίασαν. Ήτο μικρή και επονούσε και έκλαιε γοερά. Πολύ συχνά έπαιρναν και εβίαζαν δυο αδελφές. Η μια πήρε μια φορά πετρέλαιο για να πιει στην παρουσία των Τούρκων στρατιωτών και ο Τούρκος, που την εβίαζε, της πήρε την φιάλη και την πέταξε. Της είπε ότι δεν ήθελε να πεθάνη.
Μια μέρα την έκρυψε ο πατέρας της κι όταν ήρθε ο Τούρκος και δεν την βρήκε, άρχισε να φωνάζη. Ερεύνησε την περιοχή, μα δεν την βρήκε. Λίγες ώρες αργότερα επέστρεψε ή νέα και όταν την βρήκε στο σπίτι πάλι, την πήρε και την εβίασε.Η υπόθεση αυτή συνεχιζόταν όλο το διάστημα, που βρισκόμεθα στο χωριό…».
«Εκεί στην ίδια μάντρα ήμαστε 207 άτομα, δηλαδή γυναίκες, παιδιά και γέροι. Μας κράτησαν εκεί όλη την μέρα και την νύχτα. Την πρώτη μέρα οι Τούρκοι έπιασαν μια κοπέλα, νομίζω από το…. (χωριό), την επήραν σ’ άλλη μάντρα και, όπως μας είπε, την εβίασαν. Την άλλη μέρα, δηλαδή στες 15/8/74, η ώρα 1 μ.μ. ήρθε στη μάντρα κάποιος Τούρκος και με εχώρισε από τες άλλες γυναίκες και μου ‘πε να πάω μαζί του.
Με οδήγησε σ’ ένα σπίτι σαν φάρμα, πολύ μακρυά από την μάντρα, που ήμαστε. Σαν με έπαιρνε, στον δρόμο βρήκαμε άλλο Τούρκο με ποδήλατο κι επήγε κι’ εκείνος μαζί μας. Εκεί στην φάρμα, μου’ πε να βγάλω τα ρούχα μου με νοήματα και, επειδή εγώ έκανα πως δεν αντιλαμβανόμουν, με εκτύπησε στο πρόσωπο και με υποχρέωσε κι’ έβγαλα την μπλούζα μου. Μου τράβηξε την φούστα μου με το ζόρι και μου την έσχισε και μου την έβγαλε.
Μετα μου έβγαλε όλα τα ρούχα μου, μ’ ετσίλλησε χαμαί, και, αφού ξιντύθηκε κι’ εκείνος, με εβίασε. ‘Οταν ετελείωσε ο πρώτος, ήρθε ο δεύτερος Τούρκος και, αφού ξιντύθηκε, με εβίασε κι’ εκείνος.
Αφού ετελείωσαν και οι δυο, με άφησαν κι’ έφυγα και πήγα στην μάντρα περπατητή, που ήταν και οι άλλες.
Την νύχτα της ιδίας μέρας, κατά τα μεσάνυχτα, ήρθε κάποιος Τούρκος με κλεφτοφάναρο και διάλεξε 5 κοπέλες, μεταξύ των οποίων και εμένα, και, αφού μας έβγαλαν έξω, μας έδεσαν τα μάτια με ρούχο και μας οδήγησαν κάπου πολύ μακριά από την μάτρα που ήμαστε, μας ξέντυσαν όλες με την βία και αφού μας έβαλαν την μια δίπλα από την άλλη μέσα σε ένα χωράφι. Μας εβίασαν όλες μαζί.
Σήμερα 17/8/74 κατά η ώρα 11 π.μ. 4 Τούρκοι ήρθαν στην μάντρα και με έπιασαν εμένα, την αδελφή μου 15 χρόνων και μιαν άλλη κοπέλα από το (χωριό) μας επήραν λίγο πιο κάτω και αφού μας έβαλαν την κάθε μια ξεχωριστά σε διφορετικές μάντρες και μας εβίασαν και πάλι.
Ακουσα την αδελφή μου που εφώναζε την ώρα που την εβίαζαν. Εμένα εκείνος που ήρθε πάνω μου με εβίασε τρεις φορές συνέχεια”.
