Μια νέα μελέτη ενισχύει την άποψη ότι η νόσος του Πάρκινσον, η οποία θεωρείται ότι ξεκινά από τον εγκέφαλο, μπορεί να έχει τις ρίζες της στο έντερο.
Οι γαστρεντερικές διαταραχές είναι κοινές σε ασθενείς με νευροεκφυλιστικές ασθένειες, και στη νόσο του Πάρκινσον, επηρεάζεται όλο το γαστρεντερικό σύστημα, προκαλώντας συμπτώματα όπως δυσκοιλιότητα, δυσκολία κατάποσης και καθυστέρηση στην κένωση του στομάχου. Αυτά τα συμπτώματα συχνά εμφανίζονται έως και δύο δεκαετίες πριν από τα κινητικά συμπτώματα, όπως η δυσκαμψία ή ο τρόμος.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο JAMA Network Open, βρήκε ότι οι ασθενείς με γαστρεντερικές παθήσεις, ιδιαίτερα με βλάβες στον βλεννογόνο του ανώτερου πεπτικού συστήματος, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν Πάρκινσον αργότερα στη ζωή τους. Συγκεκριμένα, η βλάβη στον βλεννογόνο, όπως έλκη ή φλεγμονή του οισοφάγου ή του στομάχου, συνδέθηκε με 76% αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης της νόσου κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, που είχε μέση διάρκεια 14,9 χρόνια.
Η μελέτη υποστηρίζει την «υπόθεση του εντέρου», η οποία προτείνει ότι η νόσος Πάρκινσον μπορεί να ξεκινά από το έντερο με τη μορφή εσφαλμένων πρωτεϊνών, που μετακινούνται μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου στον εγκέφαλο. Μελέτες δείχνουν ότι ασθενείς που έχουν υποστεί διατομή του πνευμονογαστρικού νεύρου έχουν μικρότερη πιθανότητα ανάπτυξης της νόσου.
Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η βλάβη στον βλεννογόνο του εντέρου μπορεί να προκαλεί την αρχική εσφαλμένη αναδίπλωση της πρωτεΐνης άλφα-συνουκλεΐνης, η οποία συνδέεται με το Πάρκινσον. Οι ειδικοί προτείνουν αυξημένη παρακολούθηση των ασθενών με τέτοιες βλάβες και έγκαιρη θεραπεία καταστάσεων που μπορεί να οδηγήσουν σε βλάβη του βλεννογόνου, όπως τα πεπτικά έλκη και η οισοφαγίτιδα, για να μειωθεί ο κίνδυνος μελλοντικής ανάπτυξης της νόσου.
