Στην Κύπρο υπήρχαν εποχές όπου τα συνθήματα στους τοίχους αποτελούσαν τρόπο έκφρασης πολιτικών και κοινωνικών ανησυχιών, εθνικών επιδιώξεων, ιδέων και τέχνης. Η σημασία που αποδιδόταν στον συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης αντανακλάται στη δήλωση του Μανώλη Αυτιά στον δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη (2009), για τα συνθήματα στους τοίχους στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα:
«Ποιήματα γράφαμε. Εκείνο τον Παλαμά τον είχαμε καταγδάρει. Τον Σικελιανό… Τους ποιητές μας γράφαμε στους τοίχους. Τι να γράφαμε; Δικά μας πράγματα; Ύστερα εμείς τι να πούμε; Και μάλιστα κοιτάγαμε να μην τους ντροπιάσουμε και να ‘ναι και ορθογραφημένα. Μαθαίναμε και το “ει” και το “οι”. Τα προσέχαμε για να μην κάνουμε ρεζίλι τους ποιητές μας. Πιο πολύ προσέχαμε την ορθογραφία, παρά αυτά που γράφαμε, μην τυχόν και μας πούνε ότι ο ποιητής μας ήταν ανορθόγραφος».
Διαβάστε επίσης: Λεμεσός: Στο κελί ο «απαγωγέας» του Eitan
Σε ποιο βαθμό, όμως, καταφεύγει η κοινωνία σήμερα στον εν λόγω τρόπο έκφρασης; Και ποιο είναι το σύγχρονο περιεχόμενό του; Σε μια πρώτη προσπάθεια παρουσίασης της ευρύτερης τάσης της εποχής μας, το SigmaLive παρουσιάζει την αποτύπωση της σημερινής ατμόσφαιρας μέσω της συγκεκριμένης μορφής δημόσιων τοποθετήσεων. Δηλώσεις κοινωνικής και πολιτικής φύσης. Συνθήματα εθνικά, οπαδικά, περιβαλλοντικά, φεμινιστικά. Ερωτική έκφραση, αλλά και έργα τέχνης. Όλα αυτά συνθέτουν το μωσαϊκό της δημόσιας έκφρασης στους τοίχουςτης κυπριακής πρωτεύουσας.
GREEN PRESS CYPRUS. NEWS
