Η ρύπανση από μικροπλαστικά εντοπίζεται σε διαφορετικές συγκεντρώσεις ανά τους ωκεανούς του κόσμου, ωστόσο μέχρι πρότινος δεν είχαμε ποσοτικά δεδομένα για την έκταση αλλά και τον όγκο των πλαστικών, μικρής και μεγάλης κλίμακας.
Ειδικά τα μικροπλαστικά συνιστούν τεράστιο κίνδυνο καθώς εξολοθρεύουν την άγρια ζωή και εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα με σοβαρές επιπτώσεις και για τον ίδιο τον άνθρωπο.
Για να υπολογίσουν τον συνολικό αριθμό
και το βάρος των πλαστικών σωματιδίων που επιπλέουν στους ωκεανούς του κόσμου, επιστήμονες από έξι χώρες συνεισέφεραν με στοιχεία από 24 έρευνες που διενεργήθηκαν κατά την εξαετία 2007-2013 .
Οι θαλάσσιες περιοχές που μπήκαν στο “μικροσκόπιο” είναι οι πέντε υποτροπικές ζώνες, η παράκτια Αυστραλία, ο Κόλπος της Βεγγάλης, αλλά και η Μεσόγειος Θάλασσα.
Τα δεδομένα περιελάμβαναν πληροφορίες για τα μικροπλαστικά που πιάστηκαν στα αλιευτικά δίχτυα και για τα μεγάλα πλαστικά “κομμάτια” που εντοπίστηκαν από υποβρύχιες έρευνες. Τα στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν για την κατάρτιση στατιστικών μοντέλων κατανομής των πλαστικών στους ωκεανούς.
Με βάση τα πραγματικά δεδομένα και τα στατιστικά μοντέλα, οι συγγραφείς της μελέτης εκτιμούν ότι τους ωκεανούς του κόσμου ρυπαίνουν 5,25 τρισεκατομμύρια πλαστικά σωματίδια με βάρος της τάξης των 269.000 τόνων
Τα μεγάλα πλαστικά αφθονούν κοντά στις ακτογραμμές, ενώ τα μικροπλαστικά είναι περισσότερα στις πέντε υποτροπικές ζώνες. Τα μικρότερα πλαστικά σωματίδια προς έκπληξη των επιστημόνων βρέθηκαν στις πιο απόμακρες περιοχές όπως οι υποπολικές ζώνες.
Η κατανομή των μικρότερων μικροπλαστικών στις απόμακρες περιοχές του ωκεανού υποδηλώνει ότι τα υποτροπικά ρεύματα “τεμαχίζουν” τα μεγαλύτερα πλαστικά σε μικροπλαστικά και στη συνέχεια τα απορρίπτουν σε πιο απομακρυσμένες περιοχές.
“Τα ευρήματά μας για τη ‘γεωγραφία’ των θαλάσσιων σκουπιδιών δείχνουν ότι το μέσο των πέντε υποτροπικών ζωνών δεν αποτελεί το τελικό σημείο απόθεσης για τα θαλάσσια πλαστικά. Στο τέλος της ημέρας τα μικροπλαστικά επηρεάζουν το σύνολο των ωκεάνιων οικοσυστημάτων” επισημαίνει ο Έρικσεν.
Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση PLOS ONE.
