Είναι ανθρωποφαγικό να αντιλαμβανόμαστε με όρους ηδονής ή έστω περιέργειας την στιγμή κατάρρευσης ενός ανθρώπου.
Τις τελευταίες ώρες κάνουν τον γύρο του διαδικτύου βίντεο που δείχνουν έναν άνθρωπο να καταρρέει. Συγκεκριμένα, σχεδόν ταυτόχρονα με την είδηση ότι η Μαρινέλλα λιποθύμησε επί σκηνής Ηρωδείου ενώ ερμήνευε το τρίτο της τραγούδι, κυκλοφόρησαν και πηχυαίοι τίτλοι στα ψηφιακά ΜΜΕ με το «βίντεο σοκ» από τη στιγμή της κατάρρευσης της κορυφαίας τραγουδίστριας.
Όμως ο ρόλος των ΜΜΕ δεν είναι να παρέχουν στο κοινό ό,τι θέλει για να ικανοποιήσει την περιέργειά του. Είναι να λειτουργούν σύμφωνα με αρχές δεοντολογίας, να ενημερώνουν τους πολίτες προκειμένου να λαμβάνουν ορθολογικές αποφάσεις και φυσικά να λειτουργούν ελεγκτικά. Η δημοσίευση λοιπόν ενός βίντεο με έναν άνθρωπο να καταρρέει δεν υπηρετεί κανένα από τα παραπάνω.
Απεναντίας, είναι ανθρωποφαγικό να αντιλαμβανόμαστε με όρους ηδονής ή έστω περιέργειας την στιγμή κατάρρευσης ενός ανθρώπου.
Μπορεί το βίντεο κατάρρευσης ενός ανθρώπου να εξυπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον;
Κρίνοντας ακόμη και με στενά ωφελιμιστικά κριτήρια την παραπάνω επιλογή, αναρωτιέται κανείς σε τι μπορεί να ωφελήσει τον θεατή ένα τέτοιο βίντεο που καταγράφει κάποιον σε μια στιγμή απόλυτης ευαλωτότητας. Δεν μιλάμε για μία εμπόλεμη συνθήκη ή για ένα ατύχημα που η δημοσίευση αυτού του ντοκουμέντου μπορεί να ευαισθητοποιήσει, να συμβάλλει στην έρευνα για την εξιχνίαση, την αναζήτηση των υπεύθυνων ή στην αποτροπή αντίστοιχου συμβάντος.
Μία τόσο ευαίσθητη στιγμή δεν θα έπρεπε να προσφέρεται μιντιακά προς τέρψη του φιλοθεάμονος κοινού κι αντί τα ΜΜΕ να αντιλαμβάνονται τους πολίτες μόνο ως δυνητικούς πελάτες τους, καλλιεργώντας και κανονικοποιώντας τέτοιες πρακτικές, θα όφειλαν να εκπαιδεύουν το κοινό τους σχετικά με τα όρια της είδησης και του μιντιακού κανιβαλισμού.
