Σε μια χώρα που συχνά καυχιέται για την «ευγένεια και φιλοξενία» της, ορισμένοι επαγγελματίες φαίνεται ότι έχουν μείνει κολλημένοι στον Μεσαίωνα της ατομικής αυθαιρεσίας. Η υπόθεση με την παραολυμπιονίκη Καρολίνα Πελενδρίτου και τον οδηγό ταξί που αρνήθηκε να επιβιβάσει τον σκύλο οδηγό της είναι απλώς η τελευταία απόδειξη.
«Το ταξί είναι δικό μου, εγώ κάνω κουμάντο», δήλωσε ο ίδιος ο κύριος της κλασικής ελληνικής λογικής της απόλυτης κυριαρχίας πάνω σε ένα μεταλλικό κουτί με ροδάκια. Ξεχνώντας, προφανώς, ότι ο νόμος και η κοινή λογική δεν συντάχθηκαν για να υπηρετούν τα ιδιοτροπικά «θέλω» κανενός. Το ότι η συνοδεία της Καρολίνας είναι ένας σκύλος εκπαιδευμένος να λειτουργεί ως προέκταση των ματιών της, φαίνεται πως δεν είναι αρκετά πειστικό για κάποιον που βλέπει τη ζωή μέσα από το πρίσμα της «μικρής λείας και μεγάλου εγώ».
Η παραολυμπιονίκης που έχει κατακτήσει οκτώ μετάλλια σε Παραολυμπιακούς Αγώνες και έχει φέρει δόξα στην Κύπρο, αντί να απολαμβάνει τον σεβασμό που της αξίζει, χρειάζεται να υπενθυμίζει σε έναν ενήλικο άνθρωπο τα αυτονόητα: ότι τα ζώα οδηγοί έχουν δικαίωμα πρόσβασης, ότι η κοινωνία δεν περιστρέφεται γύρω από την «καθαριότητα» του καθενός, και ότι η αστυνομία υπάρχει για να υπενθυμίζει κάποιους πως οι κανόνες ισχύουν για όλους.
Η αντίδραση του Συνδικάτου Αυτοκινητιστών Ταξί Αττικής, που χαρακτήρισε το περιστατικό καταδικαστέο και διαβεβαίωσε ότι ο οδηγός θα υποστεί κυρώσεις, είναι μεν σωστή, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: τι ακριβώς κάνουν οι «κυρώσεις» όταν η αίσθηση υπεροχής κάποιων επαγγελματιών φαίνεται να είναι βαθιά ριζωμένη; Ίσως ο κύριος να συνεχίζει να σκέφτεται ότι «το ταξί είναι δικό μου», ακόμα και μετά το πρόστιμο ή την επίπληξη.
Σε έναν κόσμο όπου οι ήρωες κολυμπάνε με φως στα μάτια και θάρρος στην ψυχή, το να συναντούν τοίχους μικρόψυχων ανθρώπων στην καθημερινότητά τους είναι ένα λυπηρό reminder ότι η εξέλιξη δεν είναι πάντα γραμμική. Και, τελικά, το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο η ατομική αυθαιρεσία: είναι η έλλειψη παιδείας και σεβασμού σε τέτοιους ανθρώπους που διαιωνίζει αυτές τις συμπεριφορές, μολύνοντας την κοινωνία με μικροπρέπειες και προκαταλήψεις που θα έπρεπε να είχαν ξεπεραστεί προ πολλού.
