Στο Σύνταγμα, στην καρδιά της Αθήνας, ένας πατέρας δίνει μια μάχη που δεν έπρεπε ποτέ να χρειαστεί να δώσει. Ο Πάνος Ρούτσι βρίσκεται σε απεργία πείνας, ζητώντας το πιο αυτονόητο: να του δοθεί άδεια εκταφής του παιδιού του, για να γίνει νέα ιατροδικαστική εξέταση. Ο γιος του, ο Ντένις, χάθηκε στην τραγωδία των Τεμπών, κι εκείνος ζητά απλώς να μάθει την αλήθεια. Κι όμως, οι αρχές αρνούνται. Κάθε ημέρα που περνά, η σιωπή τους γίνεται όλο και πιο εκκωφαντική, πιο ύποπτη, πιο προκλητική. Γιατί τόσος φόβος απέναντι σε μια εκταφή; Τι είναι αυτό που δεν θέλουν να φανεί; Τι φοβούνται ότι θα αποκαλυφθεί;
Δείτε βίντεο από ομιλία του στο Σύνταγμα
Η άρνηση δεν είναι τυπική διαδικασία. Είναι μια πράξη που μοιάζει με συγκάλυψη. Η δικογραφία των Τεμπών έχει ήδη καταγγελθεί ως ελλιπής, με παραλείψεις, με βιασύνη να κλείσει χωρίς να φωτιστούν όλες οι σκοτεινές πτυχές. Και τώρα, μπροστά στο αίτημα ενός πατέρα που παλεύει με το ίδιο του το σώμα, το κράτος απαντά ξανά με άρνηση. Σαν να θέλει να θάψει την αλήθεια μαζί με τα παιδιά που χάθηκαν.
Κι ενώ η απεργία πείνας συνεχίζεται, η πλατεία γεμίζει από απλούς ανθρώπους. Πολίτες που αφήνουν μια αγκαλιά, λίγα λουλούδια, ένα δάκρυ, μια κουβέντα συμπαράστασης. Συλλογικότητες, σωματεία, άνθρωποι της καθημερινότητας που νιώθουν πως δεν μπορούν να μείνουν αμέτοχοι. Η εικόνα ενός πατέρα που αρνείται να φάει, που μένει εκεί ακίνητος απέναντι στην εξουσία, έχει συγκλονίσει και έχει κινητοποιήσει. Είναι από τις στιγμές που φαίνεται πως η κοινωνία, ακόμα κι όταν οι θεσμοί σωπαίνουν, βρίσκει τρόπους να δείξει πως δεν ξεχνά.
Την ίδια στιγμή, κανένας από τους κυβερνητικούς δεν έχει βρεθεί στο Σύνταγμα να ακούσει τον Ρούτσι, να του πει δυο λόγια, να του δείξει ότι αναγνωρίζει τον πόνο και το δίκιο του. Η απουσία τους είναι εκκωφαντική. Μόνο ορισμένοι από την αντιπολίτευση έχουν περάσει, με διακριτική παρουσία, για να δείξουν πως στέκονται δίπλα του. Κατά τα άλλα, σιωπή. Σαν να μην υπάρχει, σαν να μην καίει η αγωνία ενός πατέρα που πεθαίνει λίγο-λίγο μπροστά στα μάτια όλων μας.
Η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια προσωπική πράξη αντίστασης. Είναι μια κραυγή ενάντια στη λήθη, ενάντια στην αδικία, ενάντια σε κάθε προσπάθεια να κουκουλωθεί η τραγωδία των Τεμπών. Κι αν οι αρμόδιοι νομίζουν ότι με την αδιαφορία θα κάμψουν τη δύναμή του, κάνουν λάθος. Γιατί εκείνος, όσο εξαντλείται σωματικά, τόσο δυναμώνει η φωνή του μέσα στην κοινωνία.
Η αλήθεια δεν θάβεται. Κι αν χρειαστεί, θα ξεθαφτεί με την ίδια την πείνα ενός πατέρα που δεν έχει πια τίποτα να χάσει.
Η Μαρία Καρυστιανού στο πλευρό του Πάνου Ρούτσι στο Σύνταγμα
