Οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από τις γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες στην Ευρώπη θα μπορούσαν να μειωθούν κατά 25-40% εάν οι κάτοικοι της Γηραιάς Ηπείρου περιόριζαν την κατανάλωση κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων κατά το ήμισυ.
Επιστήμονες της “Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Ευρώπη” υποστηρίζουν ότι η υιοθέτηση της “ημικρεατοφαγίας” (η μείωση της κατανάλωσης κρέατος και γαλακτοκομικών κατά 50%, “demitarian diet”) δεν θα αντιμετωπίσει μονάχα την ρύπανση του αέρα και του νερού, αλλά θα μειώσει την πρόσληψη κορεσμένων λιπαρών κατά
40% συμβάλλοντας και με έναν επιπρόσθετο τρόπο στην προστασία της δημόσιας υγείας.
Η συντριπτική πλειονότητα των κορεσμένων λιπαρών προέρχονται από ζωικά προϊόντα, προκαλούν αύξηση των επιπέδων χοληστερόλης στο αίμα και ευθύνονται για το εκρηκτικό πρόβλημα της παχυσαρκίας.
Όπως αναφέρει ο καθηγητής Μαρκ Σάτον, εκ των συγγραφέων της μελέτης και “από περιβαλλοντικής σκοπιάς δεν έχει σημασία αν τρως κρέας ή γαλακτοκομικά, αλλά το πόσο τρως”.
Η έκθεση με τίτλο “Άζωτο στο τραπέζι” εξετάζει τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει η αλλαγή των διατροφικών μας συνηθειών στις εκπομπές αζώτου από την εκτροφή ζώων. Υποστηρίζει ότι οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου θα μπορούσαν να μειωθούν κατά από 25 έως 40% ανάλογα με την επόμενη χρήση της γης που θα αποδεσμευτεί. Οι εισαγωγές σόγιας -μεταλλαγμένης κατά κύριο λόγο- για ζωοτροφές θα μεωνόταν κατά 75%.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες των Ηνωμένων Εθνών, η ποσότητα αζώτου που απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα και το νερό ανά μονάδας ζωικής πρωτεΐνης μοσχαριού είναι 25 φορές μεγαλύτερη από εκείνη των δημητριακών.
Το οξείδιο του αζώτου θεωρείται πολύ ισχυρότερο ως αέριο του θερμοκηπίου από το διοξείδιο του άνθρακα.
Όταν μάλιστα διαρρέει από τις καλλιέργειες στους ωκεανούς μέσω του υδροφόρου ορίζοντα εκτοξεύει τις συγκεντρώσεις άλγης.
Ο Σάτον έκανε και μια ακόμα ενδιαφέρουσα υπόθεση: μια τέτοια κίνηση εκ μέρους των Ευρωπαίων ίσως έχει θετικό αντίκτυπο στον υπόλοιπο κόσμο. Σε χώρες δηλαδή όπως η Κίνα που πιθηκίζουν με ξέφρενο ρυθμό το καταστροφικό μοντέλο παραγωγής, κατανάλωσης και διατροφής που ακολουθείται στη Δύση και όπου καταναλώνεται πλέον το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής κρέατος (πρώτη στο χοιρινό).
