Μεγάλη έρευνα των New York Times υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου αντιμετώπισε τη Eurovision ως πεδίο διεθνούς επιρροής, με κρατικές διαφημιστικές καμπάνιες, διπλωματικές επαφές και οργανωμένη κινητοποίηση ψήφων. Λίγο πριν ξεκινήσει η φετινή διοργάνωση στη Βιέννη, η EBU βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη κρίση εμπιστοσύνης στην ιστορία του διαγωνισμού.
Η Eurovision 2026 αρχίζει στη Βιέννη ως γιορτή για τα 70 χρόνια του πιο διάσημου τηλεοπτικού διαγωνισμού τραγουδιού στον κόσμο. Στη σκηνή θα υπάρχουν ξανά φώτα, σημαίες, ποπ τραγούδια, υπερβολικά κοστούμια, συνθήματα του κοινού, τηλεοπτική λάμψη και το γνώριμο σύνθημα της ευρωπαϊκής ενότητας. Πίσω όμως από το μεγάλο σόου, η διοργάνωση αντιμετωπίζει το πιο δύσκολο ερώτημα της ιστορίας της: μπορεί ακόμη να ισχυρίζεται ότι η πολιτική μένει έξω από τη Eurovision;
Η έρευνα των Times
Μια μεγάλη έρευνα των New York Times, που δημοσιεύθηκε λίγο πριν την έναρξη της φετινής διοργάνωσης, υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου αντιμετώπισε τη Eurovision όχι απλώς ως διαγωνισμό τραγουδιού, αλλά ως εργαλείο ήπιας ισχύος, αυτό που διεθνώς περιγράφεται ως soft power. Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι προσπάθειες του Ισραήλ να επηρεάσει το περιβάλλον γύρω από τον διαγωνισμό ήταν ευρύτερες και είχαν ξεκινήσει νωρίτερα από όσο ήταν μέχρι σήμερα γνωστό.
Οι Times περιγράφουν μια οργανωμένη καμπάνια που περιλάμβανε κρατική διαφήμιση, διπλωματικές επαφές, κινήσεις προώθησης στα κοινωνικά δίκτυα και κινητοποίηση υπέρ της ισραηλινής συμμετοχής. Η έρευνα βασίζεται, σύμφωνα με την εφημερίδα, σε εσωτερικά έγγραφα της Eurovision, μη δημοσιοποιημένα στοιχεία ψηφοφορίας και περισσότερες από 50 συνεντεύξεις με ανθρώπους που εμπλέκονται ή παρακολουθούν τον θεσμό από κοντά.
Το κρίσιμο σημείο δεν είναι ότι αποδείχθηκε τεχνική νοθεία. Η ίδια η έρευνα σημειώνει ότι δεν υπάρχουν στοιχεία πως το Ισραήλ χρησιμοποίησε bots ή άλλες κρυφές μεθόδους για να αλλοιώσει την ψηφοφορία. Το ζήτημα είναι διαφορετικό και ίσως πιο δύσκολο για τη Eurovision: πόσο μπορεί να αντέξει ένας θεσμός που δηλώνει απολιτίκ όταν ένα κράτος, εν μέσω πολέμου και διεθνούς πίεσης, φέρεται να χρησιμοποιεί τη σκηνή του ως πεδίο δημόσιας διπλωματίας;
Σύμφωνα με τους New York Times, ανώτεροι Ισραηλινοί διπλωμάτες επικοινώνησαν το περασμένο φθινόπωρο και τον χειμώνα με ευρωπαϊκούς τηλεοπτικούς φορείς και αξιωματούχους, την ώρα που δημόσια ραδιοτηλεοπτικά μέσα ζητούσαν τον αποκλεισμό του Ισραήλ από τη Eurovision ή απειλούσαν με μποϊκοτάζ λόγω του πολέμου στη Γάζα. Ορισμένοι κατηγορούσαν την ισραηλινή κυβέρνηση ότι είχε επηρεάσει υπέρμετρα τα αποτελέσματα μέσω μαζικής καμπάνιας ψήφων.
Η αντίδραση των ευρωπαϊκών φορέων δεν προέκυψε σε κενό. Το Ισραήλ είχε ήδη βρεθεί στο κέντρο των πιο έντονων πολιτικών εντάσεων που έχει γνωρίσει η Eurovision εδώ και δεκαετίες. Το 2024, στο Μάλμε της Σουηδίας, η συμμετοχή της Eden Golan συνοδεύτηκε από μεγάλες φιλοπαλαιστινιακές διαδηλώσεις, έντονα μέτρα ασφαλείας και δημόσιες αντιδράσεις από καλλιτέχνες και ακτιβιστές. Το 2025, στη Βασιλεία, η Yuval Raphael τερμάτισε δεύτερη συνολικά και πρώτη στην ψήφο του κοινού, αποτέλεσμα που προκάλεσε νέες ερωτήσεις για τη δύναμη οργανωμένων καμπανιών.
Η έρευνα των Times υποστηρίζει ότι η ισραηλινή πλευρά είχε επενδύσει σημαντικά ποσά σε προώθηση γύρω από τη Eurovision. Για τον διαγωνισμό του 2024 στο Μάλμε, σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται η εφημερίδα, η ισραηλινή κυβέρνηση δαπάνησε περισσότερα από 800.000 δολάρια σε διαφήμιση σχετική με τη Eurovision. Μέρος αυτών των χρημάτων, σύμφωνα με την έρευνα, προερχόταν από το υπουργείο Εξωτερικών, ενώ αναφέρεται και κονδύλι από το γραφείο “hasbara” του πρωθυπουργού, όρος που χρησιμοποιείται συχνά για την εξωτερική επικοινωνία και προβολή του Ισραήλ.
Επίσημη φωτογραφία της ισραηλινής συμμετοχής με θεσμικούς εκπροσώπους στο Ισραήλ. Η εμπλοκή της πολιτικής κορυφής γύρω από τη Eurovision βρίσκεται στο κέντρο της έρευνας των New York Times.
Το «20 φορές» και η ψήφος του κοινού
Το 2025, η καμπάνια φαίνεται πως έγινε ακόμη πιο ορατή. Δημοσιεύματα του φινλανδικού δημόσιου φορέα Yle είχαν ήδη αποκαλύψει, μέσω της βιβλιοθήκης διαφημίσεων της Google, ότι η ισραηλινή κυβέρνηση είχε αγοράσει διαδικτυακές διαφημίσεις σε πολλές γλώσσες, καλώντας το κοινό να ψηφίσει την ισραηλινή συμμετοχή. Οι New York Times προσθέτουν ότι ο ίδιος ο Νετανιάχου ανάρτησε στα κοινωνικά δίκτυα γραφικό που ενθάρρυνε τους χρήστες να ψηφίσουν έως και 20 φορές την Yuval Raphael, το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο τότε.
Ανάρτηση στον λογαριασμό του Ισραηλινού πρωθυπουργού καλούσε το κοινό να ψηφίσει «20 φορές», το τότε ανώτατο επιτρεπόμενο όριο της Eurovision.
Αυτό το “20 φορές” βρίσκεται στον πυρήνα της υπόθεσης. Η Eurovision επιτρέπει εδώ και χρόνια στο κοινό να ψηφίζει πολλαπλές φορές, κάτι που ενισχύει την εμπλοκή των θεατών και τη θεαματικότητα του διαγωνισμού. Όμως, όταν μια κρατικά υποστηριζόμενη ή διπλωματικά ενισχυμένη καμπάνια καλεί συντονισμένα ψηφοφόρους να αξιοποιήσουν το ανώτατο όριο, το ερώτημα αλλάζει. Δεν αφορά μόνο την αγάπη ενός κοινού για ένα τραγούδι. Αφορά το κατά πόσο το σύστημα μπορεί να απορροφήσει πολιτικά οργανωμένη κινητοποίηση χωρίς να χάσει την αξιοπιστία του.
Η ανάλυση της εφημερίδας υποστηρίζει ότι, σε ορισμένες χώρες, θα αρκούσαν λίγες εκατοντάδες ψηφοφόροι που ψήφιζαν επανειλημμένα για να αλλάξει η κατάταξη στην ψήφο του κοινού. Αυτό δεν σημαίνει ότι το αποτέλεσμα ήταν παράνομο. Σημαίνει όμως ότι το σύστημα της Eurovision, όπως λειτουργούσε μέχρι πέρυσι, ήταν ευάλωτο σε έντονη και καλά οργανωμένη καμπάνια επιρροής.
Η ανακοίνωση των ψήφων στη Eurovision 2025 στη Βασιλεία. Σύμφωνα με την ανάλυση των Times, σε ορισμένες χώρες λίγες εκατοντάδες επαναλαμβανόμενες ψήφοι μπορούσαν να αλλάξουν την κατάταξη του κοινού.
Η απάντηση της EBU
Η EBU, από την πλευρά της, επιμένει ότι τα αποτελέσματα της Eurovision 2025 ήταν έγκυρα. Ο διευθυντής της Eurovision, Martin Green, έχει αναγνωρίσει ότι υπήρξε δραστηριότητα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί “δυσανάλογη” σε επίπεδο προώθησης, αλλά υποστηρίζει ότι δεν επηρέασε το τελικό αποτέλεσμα. Στο Reuters δήλωσε ότι η Eurovision εισήγαγε νέους κανόνες επειδή είδε προωθητική δραστηριότητα “εκτός κλίματος” σε σχέση με τη φύση του σόου.
Οι νέοι κανόνες για το 2026 δείχνουν ότι η EBU δεν αντιμετώπισε το πρόβλημα ως αμελητέο. Το μέγιστο όριο ψήφων ανά μέθοδο πληρωμής μειώθηκε από 20 σε 10, οι επαγγελματικές επιτροπές επιστρέφουν στους ημιτελικούς για πρώτη φορά από το 2022 και οι οδηγίες κατά “δυσανάλογων καμπανιών προώθησης” γίνονται αυστηρότερες, ειδικά όταν τέτοιες καμπάνιες υποστηρίζονται από τρίτους, συμπεριλαμβανομένων κυβερνήσεων ή κρατικών φορέων.
Η ίδια η EBU αναφέρει ότι οι συμμετέχοντες τηλεοπτικοί φορείς και οι καλλιτέχνες δεν επιτρέπεται να εμπλέκονται ή να συμβάλλουν ενεργά σε καμπάνιες τρίτων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Προβλέπει επίσης κυρώσεις για προσπάθειες αθέμιτης επιρροής, ενώ υπόσχεται ενισχυμένα τεχνικά μέτρα για τον εντοπισμό ύποπτων μοτίβων και συντονισμένης ή δόλιας ψηφοφορίας.
Μέτρα ασφαλείας έξω από τα κεντρικά της EBU στη Γενεύη, πριν από κρίσιμη συνεδρίαση για τη συμμετοχή του Ισραήλ στον διαγωνισμό
Το ρήγμα στη φετινή διοργάνωση
Η κρίση όμως δεν έληξε με τους νέους κανόνες. Αντίθετα, έφτασε μέχρι τη φετινή διοργάνωση. Σύμφωνα με το Reuters, η EBU απηύθυνε επίσημη προειδοποίηση στο ισραηλινό δημόσιο μέσο KAN, μετά τη δημοσίευση διαδικτυακών βίντεο του φετινού εκπροσώπου του Ισραήλ, Noam Bettan, που καλούσαν τους θεατές να ψηφίσουν “10 φορές για το Ισραήλ”.
Η EBU έκρινε ότι μια τέτοια άμεση προτροπή δεν είναι σύμφωνη με τους κανόνες ή το πνεύμα του διαγωνισμού. Το KAN απάντησε ότι τηρεί τους κανόνες και ότι το συγκεκριμένο υλικό ήταν ανεξάρτητη πρωτοβουλία της ομάδας του καλλιτέχνη, χωρίς απαγορευμένη χρηματοδότηση.
Στο μεταξύ, η ίδια η συμμετοχή του Ισραήλ έχει οδηγήσει σε ρήγμα μέσα στη Eurovision. Τον Δεκέμβριο του 2025, η EBU ανακοίνωσε ότι τα μέλη της ενέκριναν ένα πακέτο αλλαγών στους κανόνες, χωρίς να γίνει ξεχωριστή ψηφοφορία για τη συμμετοχή του Ισραήλ. Η απόφαση αυτή επέτρεψε σε όλα τα μέλη που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στη Eurovision 2026, υπό την προϋπόθεση ότι θα συμμορφωθούν με τους νέους κανόνες.
Η επιλογή δεν ικανοποίησε όλους. Η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Ολλανδία, η Σλοβενία και η Ισλανδία αποσύρθηκαν από τη φετινή διοργάνωση σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή του Ισραήλ. Στη Βιέννη, η αστυνομία προετοιμάζεται για διαδηλώσεις, κυρίως κατά αλλά και υπέρ της ισραηλινής συμμετοχής, ενώ οι αρχές περιμένουν πιθανές απόπειρες αποκλεισμών και διαταραχών, ειδικά την ημέρα του τελικού.
Διαδήλωση έξω από δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα στο Ρέικιαβικ, μετά την απόφαση για μποϊκοτάζ της Eurovision 2026 λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ
Έτσι, η 70ή Eurovision διεξάγεται σε μια παράξενη διπλή πραγματικότητα. Από τη μία, η EBU τη γιορτάζει ως παγκόσμιο πολιτιστικό γεγονός, με 35 συμμετέχοντες τηλεοπτικούς φορείς, νέες ψηφιακές εμπειρίες για τους φίλους του διαγωνισμού, δεκάδες χιλιάδες κατόχους εισιτηρίων στη Wiener Stadthalle και ένα μεγάλο επετειακό αφήγημα γύρω από τη χαρά, τη μουσική και τη σύνδεση. Από την άλλη, η φετινή διοργάνωση συνοδεύεται από μποϊκοτάζ, νέα μέτρα ψηφοφορίας, επίσημες προειδοποιήσεις, διαδηλώσεις και το πιο σοβαρό ερώτημα περί πολιτικής επιρροής που έχει αντιμετωπίσει ποτέ ο θεσμός.
Η Eurovision ως πολιτικό πεδίο
Η Eurovision ήταν πάντα πολιτική, ακόμη και όταν προσποιούνταν ότι δεν είναι. Η σειρά εμφάνισης, οι γειτονικές ψήφοι, οι διασπορές τους, οι εθνικές αφηγήσεις, οι σημαίες, η συμμετοχή χωρών εκτός αυτού που ορίζουμε γεωγραφικά ως Ευρώπη, οι αποκλεισμοί και οι επιστροφές ανήκαν διαχρονικά στο παρασκήνιο του διαγωνισμού. Η διαφορά σήμερα είναι ότι αυτό το παρασκήνιο δεν μένει πια πίσω από τη σκηνή. Βγαίνει στο φως, οργανώνεται, καταγράφεται, μετριέται, αγοράζει διαφημίσεις, συνομιλεί με πρεσβείες, πιέζει τηλεοπτικούς φορείς και μπορεί να μετατρέψει την ψήφο του κοινού σε μήνυμα πολιτικής νομιμοποίησης.
Για το Ισραήλ, σύμφωνα με την έρευνα των Times, η Eurovision έγινε ένας σπάνιος διεθνής χώρος όπου η χώρα μπορούσε να εμφανιστεί όχι μέσα από εικόνες πολέμου, αλλά μέσα από τη γλώσσα της ποπ, της συγκίνησης και της τηλεοπτικής συμπάθειας. Μια υψηλή θέση στην κατάταξη μπορούσε να παρουσιαστεί ως απόδειξη ότι, παρά τη διεθνή κριτική και τις διαδηλώσεις, ένα μεγάλο κομμάτι του ευρωπαϊκού κοινού εξακολουθούσε να στηρίζει ή να αγκαλιάζει την ισραηλινή συμμετοχή.
Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Η Eurovision δεν είναι απλώς ένα τραγούδι τριών λεπτών. Είναι διεθνής ορατότητα, σύμβολα, σημαίες, εικόνες, συναισθηματικές αφηγήσεις και ένα τεράστιο τηλεοπτικό σύστημα που μπορεί να μετατρέψει τη συμπάθεια της ποπ κουλτούρας σε πολιτικό μήνυμα. Σε έναν κόσμο όπου οι πόλεμοι διεξάγονται και μέσα από εικόνες, η Eurovision δεν είναι ουδέτερο έδαφος. Είναι μια από τις πιο ισχυρές σκηνές ήπιας ισχύος που διαθέτει η Ευρώπη.
Η EBU προσπαθεί να προστατεύσει τον πυρήνα του διαγωνισμού, δηλαδή την ιδέα ότι η Eurovision υπάρχει για τη μουσική, τη δημιουργικότητα και τη σύνδεση. Όμως οι ίδιοι οι κανόνες που ανακοίνωσε δείχνουν ότι ο θεσμός αναγνωρίζει πλέον πως η αθωότητά του δεν είναι αυτονόητη. Όταν χρειάζεται να περιορίσεις τις ψήφους, να απαγορεύσεις δυσανάλογες καμπάνιες, να προειδοποιήσεις δημόσιους τηλεοπτικούς φορείς και να ενισχύσεις τα συστήματα εντοπισμού συντονισμένης δραστηριότητας, σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στην εικόνα. Βρίσκεται στη δομή.
Η πιο δύσκολη θέση ανήκει ίσως στους ίδιους τους δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Από τη μία, η Eurovision είναι ένας θεσμός συνεργασίας μεταξύ δημόσιων μέσων, όχι κυβερνήσεων. Από την άλλη, οι συμμετοχές φέρουν εθνικές σημαίες, οι επιτυχίες διαβάζονται ως εθνικές νίκες και οι κυβερνήσεις ξέρουν πολύ καλά την αξία μιας μεγάλης διεθνούς τηλεοπτικής στιγμής. Όσο πιο έντονη γίνεται η γεωπολιτική σύγκρουση, τόσο πιο δύσκολο είναι για τους φορείς να υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν μόνο τραγούδια και όχι χώρες.
Αυτό ακριβώς δείχνει και η υπόθεση του Ισραήλ. Το KAN υποστηρίζει ότι δεν παραβίασε τους κανόνες. Οι επικριτές της συμμετοχής λένε ότι η Eurovision δεν μπορεί να φιλοξενεί κανονικά ένα κράτος που βρίσκεται στο επίκεντρο καταγγελιών για τη Γάζα. Και η EBU προσπαθεί να κρατήσει ενωμένο έναν θεσμό που οικοδομήθηκε πάνω στην ιδέα ότι η μουσική μπορεί να υπερβεί την πολιτική, ακριβώς τη στιγμή που η πολιτική έχει μπει μέσα στον μηχανισμό της μουσικής.
Η ψήφος ως διεθνές μήνυμα
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Eurovision βρίσκεται μπροστά σε πολιτική σύγκρουση. Η Ρωσία αποκλείστηκε μετά την εισβολή στην Ουκρανία. Η ίδια η ιστορία του διαγωνισμού είναι γεμάτη από εντάσεις, αποχές, ψήφους με διπλωματική φόρτιση και συζητήσεις για το ποιος ανήκει στην ευρωπαϊκή τηλεοπτική κοινότητα. Όμως η υπόθεση που περιγράφουν οι New York Times αφορά κάτι πιο σύγχρονο: όχι απλώς την παρουσία μιας χώρας σε έναν πολιτικά φορτισμένο διαγωνισμό, αλλά τη δυνατότητα ενός κράτους να χρησιμοποιεί τις τεχνικές της ψηφιακής καμπάνιας για να επηρεάσει το συναισθηματικό και τηλεοπτικό αποτέλεσμα.
Η Eurovision χτίστηκε πάνω σε μια απλή υπόσχεση: ότι για ένα βράδυ, ή έστω για μια εβδομάδα, οι χώρες μπορούν να μιλήσουν μεταξύ τους με τραγούδια αντί με κρίσεις, σύνορα και πολέμους. Αυτή η υπόσχεση δεν ήταν ποτέ απολύτως αθώα. Ήταν όμως αποτελεσματική. Γι’ αυτό και εκατομμύρια θεατές συνεχίζουν να τη βλέπουν, να τη σχολιάζουν, να την ειρωνεύονται, να την αγαπούν και να την παίρνουν πολύ πιο σοβαρά από όσο παραδέχονται.
Η σκηνή της Eurovision 2026 στη Βιέννη, όπου η 70ή διοργάνωση ξεκινά υπό τη σκιά μποϊκοτάζ, νέων κανόνων και διαδηλώσεων.
Το ερώτημα τώρα είναι αν αυτή η υπόσχεση μπορεί να σταθεί όταν η ψήφος γίνεται εργαλείο κρατικής εικόνας. Αν μια χώρα μπορεί να επενδύει πολιτικά στην τηλεοπτική αγάπη, τότε η Eurovision δεν είναι απλώς ένας διαγωνισμός που επηρεάζεται από την πολιτική. Είναι ένας διαγωνισμός που παράγει πολιτικό αποτέλεσμα.
Στη Βιέννη, η EBU θα προσπαθήσει να δείξει ότι η Eurovision παραμένει γιορτή. Θα δείξει χορευτικά, μπαλάντες, queer ενέργεια, εθνικά χρώματα, μεγάλες φωνές και μικρές τηλεοπτικές υπερβολές. Όμως το 2026, πίσω από κάθε δεκάδα ψήφων, υπάρχει πλέον μια νέα καχυποψία. Ποιος ψηφίζει; Ως φαν, ως μέλος μιας διασποράς, ως πολίτης, ως πολιτικός υποστηρικτής, ως μέρος μιας οργανωμένης καμπάνιας; Και ποιος έχει τη δύναμη να μετατρέψει αυτή την ψήφο σε διεθνές μήνυμα;
Η Eurovision δεν καταρρέει επειδή έγινε πολιτική. Ήταν πάντα πολιτική. Το πρόβλημά της είναι ότι δεν μπορεί πια να το κρύψει πίσω από πυροτεχνήματα.
Με στοιχεία από New York Times, Reuters και EBU.
