Γενιές και γενιές έχουν ανατραφεί, και με τη σειρά τους έχουν αναθρέψει τις επόμενες, με τον φόβο του «τι θα πει ο κόσμος» και του «μη σε πιάσει ο κόσμος στο στόμα του».
Η γειτονιά, οι φίλοι, οι συγγενείς, ο κοινωνικός περίγυρος και οι αντιδράσεις τους καθόριζαν τι είναι επιτρεπτό και τι όχι, τι είναι ορθό και τι λάθος. Αν επιτρέπεται σε κάποιον να μιλήσει για κάτι ή αν καλύτερo θα ήταν να σωπάσει.
Όσο κι αν θέλουμε να ισχυριζόμαστε ότι όλα αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν, η αλήθεια είναι ότι με τον ίδιο φόβο συνεχίζουμε να λειτουργούμε και σήμερα, απέναντι μάλιστα σε έναν περίγυρο που δεν περιορίζεται σε κάποιες δεκάδες συγγενών, φίλων, γειτόνων και συγχωριανών αλλά σε έναν ηλεκτρονικό περίγυρο, πολύ πιο διευρυμένο, που δεν χάνει ευκαιρία να λειτουργήσει ως μαινόμενος όχλος.
Από τη φύση της η κραυγή γίνεται πάντα πιο εύκολα αισθητή από ό,τι η σιωπή.
Έτσι, τα ηλεκτρονικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κυριευθεί από εκατοντάδες ωρυόμενων χρηστών, που στοιβάζοντας καθημερινά δίπλα από το πληκτρολόγιό τους ένα βουνό από πέτρες, θεωρούν υποχρέωσή τους να παίρνουν θέση για οποιοδήποτε θέμα, λιθοβολώντας οποιονδήποτε αυτοί θεωρούν ένοχο.
Απέναντι σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτόν τον όχλο για να είμαστε ακριβείς, οι περισσότεροι στεκόμαστε με φόβο.
ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΣΠΙΔΑ
