Μέσα στις στάχτες και τα αποκαΐδια μιας καταστροφής που σημάδεψε την ορεινή Λεμεσό, μια οικογένεια προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της. Η ιστορία του Ηλία Μενελάου, πατέρα πολύτεκνης οικογένειας στο Κοιλάνι, είναι μία από τις πολλές ανθρώπινες ιστορίες των πυρόπληκτων που μέσα σε λίγα λεπτά είδαν τον κόπο και το όνειρο μιας ολόκληρης ζωής να παραδίδονται στις φλόγες.
«Με χίλιες στερήσεις, πριν από περίπου πέντε χρόνια, καταφέραμε να φτιάξουμε μια μικρή μόνιμη κατοικία για την οικογένειά μας», λέει συγκινημένος
ο κύριος Ηλίας.
Μαζί με τη σύζυγο και τα τρία παιδιά τους είχαν επιλέξει να μετακομίσουν στο Κοιλάνι, αναζητώντας μια πιο ήρεμη και σταθερή ζωή. Το σπίτι τους ήταν το αποτέλεσμα πολλών θυσιών. Ήταν ο χώρος όπου μεγάλωναν τα παιδιά τους και το καταφύγιο της οικογένειας.
Όμως, στις 23 Ιουλίου 2025, όλα άλλαξαν. Η φονική πυρκαγιά που έπληξε την περιοχή κατέστρεψε το σπίτι τους, αφήνοντας την οικογένεια χωρίς τη στέγη που με τόσο κόπο δημιούργησε.
«Βρήκαμε ανθρώπους που άνοιξαν την καρδιά τους»
Ένα χρόνο μετά, η πενταμελής οικογένεια εξακολουθεί να διαμένει σε κατοικία στην κοινότητα Κοιλανίου, την οποία παραχώρησε μια νεαρή ιδιοκτήτρια, προσφέροντας ένα πολύτιμο στήριγμα σε μια δύσκολη περίοδο. «Εδώ και ένα χρόνο δεν πληρώνουμε ενοίκιο. Βρήκαμε καλούς ανθρώπους. Μας πληρώνουν το ρεύμα και το νερό, μας έφεραν δώρα, μας στήριξαν πραγματικά», αναφέρει ο κ. Ηλίας.
Όπως εξηγεί, η βοήθεια αυτή ήταν καθοριστική. «Ήταν δύσκολη χρονιά. Το σπίτι που μένουμε, παρόλο που είναι ανακαινισμένο, δεν είναι φτιαγμένο για να μένει μια οικογένεια με τρία παιδιά για μεγάλο χρονικό διάστημα». Τα παιδιά συνεχίζουν κανονικά το σχολείο τους. Τα μεγαλύτερα φοιτούν στη Λεμύθου και το μικρότερο στο νηπιαγωγείο Μονιάτη.
Η μάχη για αποκατάσταση του σπιτιού
Το σπίτι της οικογένειας ήταν ασφαλισμένο και η ασφαλιστική εταιρεία κατέβαλε το ποσό για το οποίο ήταν ασφαλισμένο. Ωστόσο, όπως αναφέρει ο κ. Ηλίας, το ποσό αυτό δεν επαρκεί για την πλήρη αποκατάσταση της κατοικίας.
«Πήραμε όλο το ποσό που ήταν ασφαλισμένο το σπίτι, όμως αυτό δεν μπορεί να καλύψει το πραγματικό κόστος σήμερα. Το κράτος πρέπει να καλύψει τη διαφορά μέχρι την τρέχουσα τιμή».
Όπως αναφέρει, η εκτίμηση της Κυβέρνησης για την κατοικία είναι πολύ χαμηλότερη από την εκτίμηση της ασφαλιστικής. «Οι προσφορές που παίρνουμε σήμερα δεν έχουν σχέση με τις τιμές των υλικών που το κτίσαμε. Υπάρχει μεγάλη διαφορά, της τάξης του 25% με 30%. Για εμάς, μια διαφορά 50.000 ευρώ είναι τεράστια».
«Ο γιος μου έβλεπε το σπίτι μας να καίγεται από την κάμερα»
Η πιο δύσκολη στιγμή για την οικογένεια ήταν η ημέρα της πυρκαγιάς. Ο κ. Ηλίας δεν βρισκόταν στο σπίτι. Ο μεγαλύτερος γιος του και η σύζυγός του ήταν εκεί, ενώ τα δύο μικρότερα παιδιά βρίσκονταν με τη γιαγιά τους. «Εκείνοι βίωσαν διαφορετικά πράγματα από εμένα. Τα μικρά παιδιά έφυγαν και άφησαν τη γιαγιά τους πίσω. Έκλαιγαν και έλεγαν ότι θα καεί η γιαγιά τους. Μέσα στον πανικό, το όχημα έμεινε στη μέση του δρόμου».
Ο μεγαλύτερος γιος του έζησε μια ιδιαίτερα τραυματική εμπειρία. «Έβλεπε από την κάμερα το σπίτι μας να καίγεται και δεν μπορούσε να το δείξει στη μητέρα του».
«Αυτό που μου έμεινε περισσότερο χαραγμένο δεν ήταν μόνο η καταστροφή. Ήταν η ανταπόκριση του κόσμου. Δεν υπήρχε αυτό το πράγμα. Ήταν απίστευτο. Συγκινούμουν και έκλαιγα όταν με έπαιρναν τηλέφωνο άνθρωποι που δεν μας γνώριζαν και μου έλεγαν ότι θέλουν να βοηθήσουν». Ωστόσο, όπως αναφέρει, ένα χρόνο μετά, εκείνο που έχει πραγματική σημασία είναι η έμπρακτη στήριξη που δέχθηκαν.
«Στην αρχή ακούστηκαν πολλές υποσχέσεις. Αυτό όμως που έμεινε τελικά, είναι οι άνθρωποι που στάθηκαν πραγματικά δίπλα μας. Ιδιαίτερα η ιδιοκτήτρια του σπιτιού στο οποίο μένουμε. Μας άνοιξε την πόρτα της και μας πρόσφερε ένα ασφαλές καταφύγιο σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για την οικογένειά μας».
«Θέλουμε να επιστρέψουμε στο σπίτι μας»
Η οικογένεια έχει λάβει οικονομική βοήθεια από την πολιτεία και από ιδιωτική εταιρεία, τόσο για το νοικοκυριό όσο και για τα παιδιά για την έκτακτη στήριξη των βασικών αναγκών. Το μεγάλο όνειρο όμως παραμένει ένα. Η επιστροφή στο σπίτι τους. «Αναμένουμε να το ξανακτίσουμε. Θέλουμε να επιστρέψουμε πίσω, να ζήσουμε ξανά στο σπίτι μας και να το κάνουμε όπως ήταν πριν».
Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην προσπάθεια της οικογένειας να επιστρέψει στο σπίτι της παραμένει το κόστος της ανοικοδόμησης.
«Τα υλικά σήμερα είναι πολύ πιο ακριβά σε σχέση με την περίοδο που το κτίσαμε, πριν από περίπου έξι χρόνια. Προσπαθούμε να σχεδιάσουμε ξανά το σπίτι μας, να βρούμε λύσεις και να μπορέσουμε να το κάνουμε όπως ήταν πριν από τη φωτιά», αναφέρει ο κ. Ηλίας.
Ένα χρόνο μετά, το όνειρο της επιστροφής παραμένει ζωντανό, όμως ο δρόμος δεν είναι εύκολος. «Δεν θέλω να είμαι άπληστος. Είμαι ευγνώμων για τη βοήθεια που μας δόθηκε και για τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας. Αυτό που θέλουμε περισσότερο είναι να μπορέσουμε να ξαναφτιάξουμε αυτό που χάσαμε. Όμως, η διαφορά ανάμεσα στις προσφορές που παίρνουμε σήμερα και στην εκτίμηση της Κυβέρνησης είναι μεγάλη. Για μια οικογένεια, μια διαφορά 50.000 ευρώ δεν είναι ένας απλός αριθμός, είναι τεράστια διαφορά»
Πηγη philenews
