Ο αφοπλιστικά ειλικρινής Κώστας Μαλέκος βάζει κουστούμι, στήνεται απέναντι στον φωτογραφικό φακό και απαντά ευθαρσώς σε όλες ανεξαιρέτως τις ερωτήσεις.
«Είσαι άτυχος διότι τα λέω όλα σε όλους. Ό,τι με ρωτήσουν, απαντώ. Και αυτός ίσως είναι ο λόγος που ακόμα με βρίζουν». Αυτή ήταν η απάντηση που πήρα όταν τον ρώτησα αναφορικά με το τι δεν έχει πει ποτέ και θα το πει σε αυτή συνέντευξη.
Και επειδή όντως ισχύει αυτό, αφού πρόκειται ίσως για τον ποδοσφαιριστή που έχει ακούσει (και ακόμα ακούει) τις περισσότερες βρισιές από οποιονδήποτε άλλο συμπαίκτη του στην Κύπρο, κυρίως γιατί δίχασε του αιωνίους πηγαίνοντας από την Παπανικολή στον Εξώστη, καλό είναι να μη ξεχνάμε μερικά πράγματα για το σπουδαίο αυτό δεκάρι.
Χωρίς διάθεση να αγιοποιήσουμε κανέναν -εξάλλου ο ίδιος λέει «ούτε είμαι άγιος, ούτε θα γίνω ποτέ»-, θυμίζουμε ότι πρόκειται για τον άνθρωπο που μεταξύ άλλων φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού και στις δύο μεγάλες ομάδες της Λευκωσίας, πανηγυρίζοντας τίτλους και με τους δύο, ότι κατάφερε να παίξει και στις δύο μεγάλες ομάδες της Λεμεσού, όπως επίσης και στον Παναθηναϊκό, και τέλος, ότι πρόκειται από τους λίγους που είχαν την τύχη να αγωνιστούν και στα τρία μεγάλα γήπεδα της πόλης (παλιό ΓΣΠ, Μακάρειο και Νέο ΓΣΠ).
Παρά τα σφάλματα που παραδέχεται ότι έκανε, αφού όπως λέει ποτέ δεν εμπιστεύτηκε μάνατζερ με αποτέλεσμα να κάνει αρκετές λάθος συμφωνίες, εντούτοις δηλώνει ότι από τα 17 του ήδη ένιωθε επαγγελματίας. Τι κι αν όντας πιτσιρικάς στη δεύτερη ομάδα της Ομόνοιας δεν έπαιξε περισσότερο από 2-3 μήνες, τι κι αν ποτέ δεν κλήθηκε στις μικρές Εθνικές Ομάδες (μόνο στην Ανδρών έπαιξε)… «Δεν με προωθούσαν να παίξω. Δεν μου έδωσε κανένας τη φανέλα λέγοντάς μου ‘έλα, έγινες ο Μαλέκος’. Αν δεν ήταν ο πατέρας μου να με σπρώχνει και να μη με αφήσει να τα παρατήσω, δεν θα έπαιζα ποδόσφαιρο», παραδέχεται.
Με σκληρή δουλειά και επιμονή, πάντως, ο «Μάλε» κατάφερε να εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα δεκάρια των κυπριακών γηπέδων.
Και παρόλο που μέσα στο γήπεδο, χάρη στην «κοφτή» ντρίπλα του, ο Κώστας Μαλέκος κατάφερνε να ξεφύγει από κάθε αντίπαλο με σχετική ευκολία, σε αυτή την περίπτωση καθόλου δεν μας ντρίπλαρε, αφού δεν απέφυγε ούτε μισή ερώτηση, απαντώντας με ευθύτητα και χωρίς δισταγμό ακόμα και στις πιο «δύσκολες» από αυτές.
Αυτά που θυμάμαι να μου λένε οι δημοσιογράφοι ήταν ο χαρακτηρισμός «Πατσιάτσιεφ», λόγω του ομώνυμου προπονητή, αλλά και «Νουρέγιεφ» επειδή τάχα ήμουν χορευτής. Αυτό έγινε τον καιρό που ήρθε ο Γερμανός, ο Πρόκοπ, στην Ομόνοια και μου είχε πει «κάνε ό,τι θέλεις».
