Αύριο θα είναι κάτι άλλο, μια άλλη ουσιαστικά παρενέργεια του υπερκαταναλωτισμού και πρέπει να γίνει κατανοητό σε κάθε χώρα, μικρή ή μεγάλη, εύρωστη ή φτωχή πως η κλιματική κρίση δεν αντιμετωπίζεται ούτε με χρήματα, ούτε με χρυσό

Του @kyriakos andreou

greenandreou@cytanet.com.cy

Πέρσι τέτοια ακριβώς εποχή, που η φύση έβαζε τα καλύτερά της σχολίαζα από τούτη εδώ τη στήλη «για δες καιρό που διάλεξε η πανδημία να κτυπήσει και να μας κλείσει στο σπίτι». Είχα την αίσθηση (εύχομαι να μην αποδειχθεί ψευδαίσθηση) πως η πανδημία του κορωνοϊού ήρθε για να μας ταρακουνήσει. Ο πλανήτης δεν μας ανήκει και σίγουρα δεν περιμένει θεραπείες από αυτούς που τον πληγώνουν.

Εδώ και έναν χρόνο δίνεται στην ανθρωπότητα ίσως η μεγαλύτερη και τελευταία ευκαιρία να συμμορφωθούμε και να συμφιλιωθούμε με το μέλλον που προβλέπεται ζοφερό. Σήμερα είναι ο κορωνοϊός. Αύριο θα είναι κάτι άλλο, μια άλλη ουσιαστικά παρενέργεια του υπερκαταναλωτισμού και πρέπει να γίνει κατανοητό σε κάθε χώρα, μικρή ή μεγάλη, εύρωστη ή φτωχή πως η κλιματική κρίση δεν αντιμετωπίζεται ούτε με χρήματα, ούτε με χρυσό, ούτε με στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Ήρθε η ώρα να επενδύσουμε στην έρευνα, στις καινοτομίες, ήρθε η ώρα να απαλλαγούμε από τα πετρέλαια, από τους ρύπους από κάθε τι που συμβάλει στον αργό θάνατο του ανθρώπου. Διότι άλλα είδη μια χαρά θα επιβιώσουν και μας το φωνάζουν ήδη όσο εμείς βραχυκυκλωνόμαστε μέσα από επαχθή μέτρα, ως μια τραγική αντιστροφή των ενοίκων ενός τσίρκου ή ενός ζωολογικού κήπου.

Όπως και εσείς έτσι και εγώ από τη μικρή Κύπρο παρακολουθώ ένα χρόνο μετά και ιδρώνω τους χειρισμούς σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, αγωνιώ που το μέλλον των παιδιών μας εξαρτάται από προσωπικότητες και μεγάλα συμφέροντα που δεν υπολογίζουν επιστημοσύνη, δεδομένα, αλήθειες γύρω τους. Λυπάμαι την ίδια ώρα που αποκαλύπτονται όλες οι μαριονέτες τους, δήθεν παγκόσμιοι οργανισμοί, που εξαρτώνται οικονομικά από τους μεγάλους της γης και δείχνουν το πόσο λίγο έρεισμα έχουν.

Κρατώ όμως το εξής: η πανδημία έδειξε ότι όταν είναι θέμα ζωής και θανάτου οι λαοί κατανοούν οδυνηρές αλήθειες. Πόσο αλήθεια κρίμα είναι που δεν κατανοούν και τη μεγάλη εικόνα και έτσι να πορευτούν για το μέλλον. Όχι επιβιώνοντας με δικτατορικού τύπου μέτρα που σε λίγο θα γυρίσουν και μπούμερανγκ λόγω ψυχολογικής κόπωσης αλλά προλαμβάνοντάς τα, μετατρέποντας απλώς σε συνήθεια την πραγματική ελευθερία τους που περνά από την απεξάρτηση από τόσα καταναλωτικά δεσμά που στρέφονται κατά της φύσης.